Quote from audrey34 on June 1, 2026, 3:17 pm

İki həftə idi ki, mənzildə təmir gedirdi. Toz, səs-küy, ustaların nəriltisi. Bütün otaqlar alt-üst olmuşdu. Divanı salona çəkmişdik, orada yatırdım. Mətbəxdə soba işləmirdi, çayı elektrik çaydandan içirdim. Dözülməz idi. Amma bir çarə yox idi – təmir bitməli idi.

Həmin gün usta gecikdi. Saat səkkizdə gələcəyini dedi, gəlmədi. Mən də boş-boş evdə gəzirdim. Pəncərədən bayıra baxdım – Bakının o həyətləri, uşaqlar top oynayır, bir qarı skamyada oturub. Adi mənzərə. Mən isə adam vardım, amma işsiz. Birdən ağlıma gəldi: “Niyə bir şey oynamayım?”. Xeyr, əvvəl oynamamışdım. Amma sinif yoldaşlarım danışırdı. Bir dəfə Rəşad “mostbet yukle apk” yazıb göstərmişdi. O vaxt baxmamışdım.

Telefonumu götürdüm. “mostbet yukle apk” yazdım axtarışa. Sayt açıldı. Düşündüm: “Hazırda pulsuz vaxtım var, heç nə itirmirəm”. Qeydiyyatdan keçdim. Adımı, soyadımı yazdım. Telefona təsdiq kodu gəldi. 10 saniyə. Daha tez. Hesab hazır idi.

Depozit qoymaq lazım idi. Çox fikirləşmədim. Cibimdə nə qədər pul var idi? Bir neçə manat. Onu qoydum. Təmirə də xərcləməmişdim, boş qalan pul. Düşündüm: “Bu da sınamaqdı, bir çay pulu”. Başlamaq qərarına gəldim.

Slot oyunlarını açdım. Qarşıma ən sadəsi çıxdı – klassik, üç çarxlı. Albalı, limon, portağal. Uşaq vaxtı oynadığım oyunların eynisi. Amma bu real pul ilə idi. Fırlatma düyməsinə basdım. Çarxlar fırlandı. Dayandı. Heç nə. Yenə fırlatma. Heç nə. Üçüncü fırlatma. Yenə heç nə.

Gülməyə başladım. Öz-özümə dedim: “Görürsən, şanslı deyilsən”. Amma bir şey məni saxlayırdı. O sadə ritm. Bas, bax, bas, bax. Beşinci fırlatmada iki albalı düşdü. Yox, üç olmalı idi. Altıncı fırlatma. Üç limon. Balansım bir az artdı. Ürəyimdə nə isə qığılcımlandı.

Oynamağa davam etdim. Yavaş-yavaş, ehtiyatla. Hər uduşdan sonra fikirləşirdim: “Bəs indi dayansam?”. Amma dayanmırdım. Çünki oynamaq məni təmirdən, tozdan, səs-küydən uzaqlaşdırırdı. Divanım dağınıq idi, paltarlar hər yerdə, amma mən ekranda idim. Başqa dünyada.

On beş dəqiqə sonra balansım üç dəfə artmışdı. Hələ də oynayırdım. Sonra birdən ekranda üç eyni simvol düşdü – portağal, portağal, portağal. Səs çıxdı, rənglər parıldadı. Uduş. Amma adi uduş deyil. O qədər böyük idi ki, oturduğum yerdə sıçradım. Divanın üstündə oturmuşdum, ayağa qalxdım. Otaqda gəzməyə başladım. Tozlu döşəmədə addımlayırdım, ayaq izlərim qalırdı. Və düşünürdüm: “Bu, həqiqətən baş verir?”.

Həmin an ustanın zəngi gəldi. “Qardaş, gecikəcəm, bir saat sonra gəlirəm” dedi. Gülümsədim. “Problem yoxdur” dedim. Çünki mənim başqa işim var idi. Telefonuma baxdım, “mostbet yukle apk” ilə açdığım oyunda hələ də o uduş ekranda idi. Yoxladım, bir də yoxladım. Həqiqətən.

Tez qərar verdim: pulu çıxartmaq. Amma yox, tam deyil. Bir hissəsini. Qalanı ilə oynamaq istədim. Amma dayandım. Fikirləşdim: “Sən nə edirsən? Bu pul sənin təmirinə xərclənə bilər”. Və basdım çıxartma düyməsini. Bir neçə dəqiqə sonra bankdan mesaj gəldi. Pul hesabımda idi.

O gün usta gələndə mən artıq sakit idim. Ona çay verdim, dedim: “Yavaş işlə, tələsmə”. Özüm də bilmirdim niyə belə dedim. Amma içimdə bir rahatlıq var idi. Axı mən təmir vaxtı boş dayanmamışdım. Yox, mən işləməmişdim. Mən oynamışdım. Və qazanmışdım.

İndi o günü xatırlayanda gülürəm. Həmin tozlu ev, həmin gecikən usta, həmin boş vaxt. Hər şey bir yerə gəldi. Usta gecikməsəydi, mən “mostbet yukle apk” axtarmazdım. Axtarmasaydım, qazanmazdım. Deməli, bəzən gecikmələr, problemlər, çətinliklər bir xeyir gətirir. Sadəcə onu görməyi bacarmalısan.

Həmin gündən bəri o APK telefonumdadır. Artıq təmir bitib, ev yeni kimi oldu. Divanda əyləşib çay içirəm, televizora baxıram. Arada bir telefonu açıb oynayıram. Bəzən qazanıram, bəzən uduzuram. Amma qaydamı bilirəm – limitim var. Çünki təmir fasiləsində öyrəndim ki, ən böyük uduş pul deyil. Ən böyük uduş o uduşu nə vaxt dayandıracağını bilməkdir. Mən bunu bilirəm. Təmir tozları arasında, gecikən ustanı gözləyərkən öyrəndim. Və bu dərs ömürlükdür.